Theatermaker

De corsage

Vandaag, op een zaterdag ochtend die verrassend koud is voor hoe zonnig het vanuit binnen lijkt, is mijn lievelingsding mij overkomen! Ik had voor een verkleedfeestje voor de avond 3 corsages nodig. Normaal als ik corsages nodig heb ben ik daar al een week van tevoren achteraan gegaan en hoef ik ze op de dag zelf alleen nog maar op te halen. Maar deze week was ontzettend druk, waardoor de corsages tot een taakje van de zaterdag ochtend kwamen te vervallen. Normaal ga ik ook altijd naar dezelfde bloemist voor de corsages, maar vanochtend had ik geen zin om dat hele rot eind te fietsen.

Dus ik besloot om de dichtstbijzijnde bloemist op te zoeken en daar zat ik op mijn OV-fiets (want mijn eigen fiets was kapot), op een ochtend die verrassend koud was en met flinke tegenwind. Daar kwam dan nog eens bij dat ik die nacht maar zeer matig had geslapen en dat ik was vergeten nieuwe koffie te halen. Al met al had ik geen torenhoge verwachtingen van mijn ochtend.

Dus ik stap de bloemist binnen, een beetje buiten adem omdat ik tegenwoordig door die kapotte fiets veel te veel met de tram doe. En ik vroeg:

‘Goedemorgen, ik heb een beetje een last-minute vraag; zou ik voor vanavond misschien drie corsages kunnen krijgen?’

En ik zie de bloemisten twijfelen. En dan zegt ze:

‘Wij doen het een beetje anders met corsages… Die vinden wij namelijk erg out-dated.’

En vervolgens legt ze uit dat corsages vaak van beneden worden dicht getaped met een watje met water erin (daaraan schamper toevoegende:’ en dat loopt er natuurlijk meteen weer uit’) en dat dat vooral is om op chique feesten net te doen alsof de bloem het de hele avond uit gaat houden.

En mijn lievelingsding gebeurt. Ik denk namelijk alleen maar: ja! Ik heb ook altijd last van dat mijn corsage op de helft van de avond het gewoon opgeeft! En ik voel me daar altijd heel erg schuldig over tegenover de lieve bloemist die hem heeft gemaakt. Maar ik heb nooit echt stil gestaan bij waarom ik nou eigenlijk een bloem in mijn corsage wil. Maar nu zie ik opeens een hele wereld achter mijn kleine corsage open gaan. Een wereld van bloemen, waarin hartvochtig wordt gediscussieerd over wat de rol van een bloem op een feest zou moeten zijn. Van mensen die dapper hun eigen visie op de corsage in de praktijk brengen. Een visie die ik had gemist als deze lieve mevrouw niet had gezegd:

‘Wij doen het een beetje anders met corsages, bij ons is het meer een bosje bloemen op een prikkertje. Geurig en vrolijk, en gepermitteerd kapot te gaan halverwege het feest’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *