Theatermaker

De tuinders scheurkalender

Ik probeer groots en meeslepend te leven; nachten door te werken aan essays, hevig te denken en te praten over alle problemen die onze wereld met de dood bedreigen en dagen lang door te feesten. Ik probeer mezelf tot zoveel mogelijk te verhouden en met zoveel mogelijk in contact te komen en te blijven. Ik probeer mezelf uitputtend uit te dagen om nog meer te leren, nog harder te feesten en vooral om te blijven groeien.

Grappig genoeg lijkt deze wens op steeds maar meer en vooral steeds maar weer groeien op precies datgene waarvan ik, als goed geaarde linkse jongen, vind dat het onze samenleving ontwricht: het neoliberalisme! Voor degene bij wie er niet bij het lezen van dit woord automatisch een siddering door de stuipen trekt is het misschien goed om nog even uit te leggen waarom dit kwaad ons met zoveel kwaadaardigheid probeert te overmeesteren: een van de problemen die onze samenleving volgens mij heeft is dat ieder bedrijf (in de breedste zin van het woord) constant moet groeien. Als je dit mechanisme toepast op een bakker zie je hoe des duivels het is: stel de bakker bakt brood. In principe is er gewoon een punt van verzadiging van de markt en als het goed is ook van de bakker (het punt waarop hij kan leven van het brood dat hij verkoopt en waar alle mensen van kunnen eten). Maar dit is nu juist wat niet mag, want verzadiging betekend dat er niet meer wordt gegroeid. Daarom kan de bakker twee dingen doen: of hij moet een nieuwe klanten werven, of hij moet ervoor zorgen dat zijn vaste klanten meer of andere (duurdere) producten wil hebben. En vaak zijn de mogelijkheden voor een bedrijf om nieuwe klanten aan te boren eindig, dus dan worden er manieren gezocht om de bestaande klanten meer te laten kopen. Nu is dit nog niet zo erg als we het over een bakker hebben, maar dit is ook wat McDonalds doet. Het probleem is niet zozeer dat je van iets meer brood kopen dood zult gaan, maar dat er een paar zaken uit het oog worden verloren op het moment dat je groei als enige maat van succes laat fungeren: gezondheid van je klanten en een goede omgang met natuur en milieu bijvoorbeeld. Dit wordt bij een bedrijf als McDonalds een stuk duidelijker dan bij de bakker op de hoek, maar het erge is dat volgens deze maatstaaf iedere bakker eigenlijk McDonalds zou (moeten) willen zijn. Om kort te gaan: ik ben geen grote fan van het neo-liberalistische groei-ideaal.

 

Mijn ouders hebben een volkstuintje: een klein stukje grond waar zij samen met hun buren planten laten groeien. Dit resulteert erin dat (vanwege een kleine inschattingsfout) mijn kleine zusje de hele zomer courgettes, courgette soep, pasta met courgette, gevulde courgette etc., moet eten en dat mijn moeder iedere keer dat ik thuis eet vol trots verteld hoeveel uit de maaltijd van het eigen tuintje komt. Al met al; het tuintje is van een vertederende knulligheid waarmee we de wereld kunnen redden!

Geen kwaad woord dus over het tuintje. Maar afgelopen december kregen mijn ouders van sinterklaas een cadeau dat voor mij het tuintje in een ander daglicht heeft gezet: de tuinders-scheurkalender. Deze scheurkalender is zo saai, zo volledig geest- en zaaddodend dat iedere keer dat ik er een pagina van lees ik een klein beetje sterf van binnen. Een klein voorbeeld:

‘Loop wanneer het heeft gevroren niet teveel over het gras, dit kan in het voorjaar gele plekken veroorzaken’

Deze scheurkalender dwingt mij, als ik bij mijn ouders ben, na te denken over de kleur van het gras in het voorjaar! Maar het ergste is dat het doet alsof het heel normaal is dat je daarover nadenkt! Het zet een standaard neer voor de grootte van onderwerpen die het menselijk leven zouden moeten bezighouden.

De scheurkalender van mijn ouders stuit mij; ik voel me per direct oud en saai worden. Ik voel de levenslust uit me wegtrekken. Maar misschien is dat juist wel wat ik nodig heb, als ik het belang van andere dingen dan mijzelf (mijn eigen groei) niet uit het oog wil verliezen. Misschien moet ik af en toe de tijd nemen om me met zoiets als de kleur van het gras in het voorjaar bezig te houden; een momentje waarin ik met zorg en aandacht denk over levende organismen in mijn omgeving, zonder dat ik daar noodzaak, vuur of passie bij voel. Misschien moet ik wat vaker bij mijn ouders langsgaan, helpen in het tuintje en iedereen waarschuwen dat ze na de vorst niet meer over het gras moeten lopen.

2 Responses to De tuinders scheurkalender

  • Als nu iets niet neo-liberaal is dan is het wel het onderhouden van een volkstuintje. Dodelijk saai en daar hoort dan ook een dodelijk saaie scheurkalender bij. Dat is weer het probleem van die linkse rakkers: zo voorspelbaar en zo saai met hun idealen om de wereld te verbeteren.

  • Eindelijk iemand die mij begrijpt in mijn courgettes leed!!
    Maar dat courgettes leed is nog altijd beter dan altijd klein zusje genoemd te worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *