Theatermaker

Opstand

”Do not go gentle into that goodnight,
Rage, rage against the dying of the light” Dylan Thomas – Do not go gentle into that goodnight

Ik weet niet of het is opgevallen, maar op de Universiteit van Amsterdam (UvA) woed de afgelopen weken een brand. Het gaat in een notendop hierom: de faculteit moet bezuinigen (want er is een financieel tekort) en heeft daarvoor bepaalde hervormingsplannen aangekondigd. Deze hervormingsplannen bestaan er vooral uit het bachelor onderwijs te verbreden en het master onderwijs te verminderen (de UvA heeft momenteel 63 masteropleidingen, met relatief weinig studenten per opleiding). Bij de aankondigingen van deze plannen is er een bom ontploft; de studenten, de docenten, de medezeggenschapsorganen, iedereen schreeuwde moord en brand. Godzijdank.

In zou hier graag een lofzang willen zingen voor de studenten die deze protesten (en ik heb het nu dan in het bijzonder over de Humanities Rally) organiseren en voorstaan. Hoewel het namelijk logisch klinkt dat studenten als eerste de barricades opgaan is dat het niet: studenten hebben zelf ook een razend druk leven met allerlei verplichtingen en hobby’s. Studeren moet zo snel mogelijk afgerond worden, maar tegelijkertijd is de kans dat je met een universitaire opleiding een baan krijgt alleen maar reëel als je je ook buiten je studie hebt bemoeid met de wereld (middels stages, verenigingen etc.). Daarbij staat hun baan niet op het spel en zullen zij persoonlijk nooit iets van de hervormingen van het onderwijs merken. De meeste mensen die ik erover spreek vinden het dan ook vreselijk wat er in de hervormingsplannen staat die worden gepresenteerd, maar kunnen niet overgaan tot actie.

Hulde daarom juist voor diegene die het wel lukt om iets te doen. Om een daad te stellen tegen onrecht dat zij zien, juist als het om een abstract en voor hun directe leven minder tastbaar onrecht gaat. Zij stellen ons namelijk in staat te zien wat we niet voelen: dat dit onrecht is. Dat wij allemaal op zouden moeten staan en ons hard zouden moeten maken voor goede geesteswetenschappen op de Nederlandse universiteiten. Zij tonen ons dat er iets verloren gaat als we niet oppassen. Dat er dingen zijn die het waard zijn om voor in opstand te komen. Want ondanks dat het heel logisch lijkt dat we allerlei prachtige idealen hoog op de agenda hebben staan, toch is er niets zo moeilijk, als in een wereld die wordt gedomineerd door praktische, pragmatische belangen en beslissingen je bewust te blijven van de kwetsbare schoonheid die verloren gaat als je er niet af en toe even voor vecht.

En ook al gaan de bezuinigingsplannen waarschijnlijk gewoon door en hebben zij voor een verloren zaak gestreden, dan nog heeft iedereen gezien dat er zaken belangrijk zijn die we niet direct voelen of waar we niet direct gevolgen van ondervinden. Dan is er opstand geweest, verzet. Dan is er weer even een strijd voelbaar waarin niet de pragmatische compromis, maar de idealistische inhoud voorop heeft gestaan. Want ik moet zeggen dat ik nog nooit zo trots op mijn faculteit ben geweest als tijdens deze tijden van protest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *