Theatermaker

Ernem tot me dood!

“Prachtige zoektocht naar het vinden van je eigen plek in de wereld”

Marcel de Groen, theaterdocent

Dit is geen onafhankelijke recensie, maar het verhaal van een trotse vader op een zoon die een oevre begint te ontwikkelen in het theater, die een groep makers om zich heen heeft verzameld en steevast mensen weet te interesseren om zijn theatrale zoektocht te volgen.

Ernem tot me dood is een voorstelling over afscheid en verlies en de zoektocht naar een nieuw houvast in het leven. Nooit zal een liefde en verbondenheid meer zo mooi, zo intens en zo diepgaand zijn als de jeugdliefde(s) van een jonge man. En hoe graag de jonge man ook wil, nooit kan dat specifieke gevoel worden vastgehouden en op enig moment is de chemie over, wordt de jongen een man en geconfronteerd met nieuwe schoonheden. Ernem staat in de voorstelling symbool voor rust, liefde, verbondenheid, kinderlijke idealen en het diepe verlangen naar heelheid. Amsterdam is de nieuwe, te grote, hoerige, soms arrogante en misschien wel onbereikbare schoonheid die de jonge man beheerst, die hem zijn eenzaamheid en nietigheid laat voelen en die ongevoelig lijkt voor de strijd die Ernem met haar wil aangaan. Maar wat is het aantrekkelijk om je te laten verleiden op dat spannende en gevaarlijke pad vol sex, drugs en rock & roll.

Ernem tot me dood is een montagevoorstelling die verschillende fases van de onthechting en het afscheid laat zien. Het begint in de gang met een enthousiaste uitleg over alle schoonheden en historische wetenswaardigheden van Ernem. Een spoedcursus om, tegen beter weten in, uit te leggen hoe mooi, schoon en belangrijk Ernem eigenlijk is. De highlights zijn op een oude, krakkemikkige flapover geschreven waarmee duidelijk wordt dat de jonge man ervan overtuigd is dat er niet meer nodig is om het publiek enthousiast te krijgen voor de schoonheid van zijn (oude) geliefde. Hij heeft zelf niet meer nodig om in vervoering te raken en ziet ook in de lelijkste feiten, zoals de verloren strijd om de brug bij Ernem, de intense schoonheid van een oude geliefde terug.

In de zaal toont de eerste scène de kinderlijke strijd en bewijsvoering dat Ernem en Amsterdam naast elkaar kunnen blijven bestaan en de voorstelling eindigt met de volledige separatie tussen Ernem en de jonge man. Een aantal scènes zijn ontroerend en puur, zoals het realisatiemoment dat de jonge man en Ernem uit elkaar zijn gegroeid. Dat de wensen en verlangens van de jonge man om te kunnen groeien in Ernem bijna tot een verkrachting van zijn jeugdliefde leidde. Andere scènes zijn hilarisch of provocerend, zoals de oneindige lijst van meisjes die in Ernem verliefd waren op de jonge man. Krachtig is het moment waarop Ernem alles uit de kast haalt om de lelijkheid en onhebbelijkheid van Amsterdam te bewijzen. Het is een wanhopige en bij voorbaat kansloze poging om het grote en ongenaakbare Amsterdam te raken. Amsterdam lijkt stom en doof voor alle aanvallen die ze te voorduren krijgt, waardoor Ernem een briesend en machteloos kind lijkt die probeert een volwassene uit evenwicht te krijgen. Er is ook een losstaande verhaallijn over de veroveringen van Alexander de Grote en de wijze waarop Athene zich voorbereidt op haar val.

De spelers overtuigen vooral door de grote inzet en het enthousiasme. Soms zou iets meer rust in het spel kunnen helpen om het publiek de tijd te geven geraakt te worden door de situatie. Aan het einde van de voorstelling staat een lied op basis van een gedicht van Jules Deelder centraal. Lieve Arie, het gedicht dat hij schreef voor zijn dochter Arie en waarin hij haar de kracht wil geven om de grote wereld zonder vrees te betreden. Het lijkt bijna een mantra om zichzelf de ruimte te geven zijn eigen weg te gaan.

Het toneelbeeld wordt beheerst door een te grote stoel waarom een jonge vrouw ligt. De rest van het toneelbeeld is vrij leeg en toont een horizon die oneindig ver weg ligt. Toneelbeeld, kostuums en lichtplan zijn stemmig, nooit opdringerig en zeer fraai en geven de spelers veel houvast om het verhaal te vertellen. Samen symboliseren ze zowel het kinderlijke van de jonge man in Ernem als de te grote jas die Amsterdam nog voor hem is.

Voor mij is de voorstelling een prachtige zoektocht naar het vinden van je eigen plek in de wereld en de pijn van het loslaten van je verleden. Mooi vormgeven, fraai en zorgvuldig geënsceneerd en met veel passie, hartstocht, pijn en verlangen gemaakt. De voorstelling kan nog groeien, maar verdient veel publiek.

GAAN, zou ik zeggen!

Marcel de Groen
10 september 2014

Spel en concept:

Luc de Groen

Spel:

Ayla Heier

Dramaturgie:

Hester van Trommel 

Kostuumontwerp:

Emma Riethorst

Fotografie, decor, lichtontwerp en techniek:

Sanne Rosbag

Publiciteit:

Afra van der Markt

Productie:

Rachid Coldenhoff

Eindregie:

Boris Kip