Theatermaker

Het Fort

“Vergelijking met Medea wekt spanning en interesse op”

Jessica Kuitenbrouwer, theaterkrant.nl

Wanneer de deuren van het Universiteitstheater openen stapt de toeschouwer niet een normale theaterzaal in, maar betreedt hij Het Fort. Er klinkt het typische geluid van een wiegenlied gespeeld door een muziekdoosje. Door het publiek dwaalt een jonge vrouw in een nachtjapopn. Ze klampt verschillende toeschouwers aan en vertelt ze dat ze hier veilig zijn, dat hier niks kan gebeuren. De ruimte is rondom bekleed met lakens en op het podium liggen talloze matrassen. Dan klinkt er de stem van een andere vrouw die tegen Madelon, de dwalende actrice, zegt dat de dokter er ieder moment aan kan komen. 

Madelon nestelt zich tussen de matrassen en er komt een meisje dat ook gekleed is in een nachtjapon tevoorschijn. Haar gezicht is opgemaakt als een porseleinen pop en als snel blijkt dat zij een product is van Madelons fantasie. Madelon en haar denkbeeldige vriendin Suzanne praten over Madelons jeugd en hoe zij vroeger altijd een fort bouwde van matrassen in de beddenzaak van haar ouders, daarna praten ze over de kinderen van Madelon. Suzanne spreekt haar soms aan als Medea en citeert passages uit Euripides’ gelijknamige tragedie over de vrouw die haar kinderen doodde. Dit geeft deze dialogen een onheispellende lading en wekt de vraag bij het publiek waar de kinderen van Madelon nu zijn. Madelon vertelt over haar angst voor de wereld en hoe zij haar kinderen heeft geprobeerd te beschermen tegen kwaad door ze afgesloten van de wereld op te voeden in hun eigen fort. Madelon lijkt aanvankelijk gelukkig te zijn in het fort, maar langzamerhand begint haar zelf geconstrueerde schuilplek in elkaar te storten. Door lastige vragen van haar vriendinnetje begint zij langzaam aan zichzelf te twijfelen en door stemmen van buitenaf wordt het voor Madelon steeds lastiger om haar waanbeelden in tact te houden. Ook fysiek breekt zij langzaam het fort af door tegen muren van matrassen op te springen die dan vervolgens omvallen. De sfeer in het stuk wordt door dit alles steeds onheilspellender en het publiek begint zich zorgen te maken over het welzijn van Madelons kinderen. Wat heeft zij met hen gedaan?

De tekst van Luc de Groen is mooi en vindingrijk, maar legt soms te veel van de situatie uit. Het uiteindelijke plot van het stuk is daardoor al vrij vroeg in de voorstelling te achterhalen en dat doet af aan de spanning. Vooral de voice-overs bestaande uit stemmen van zusters en dokters geven erg veel weg en zijn dan ook een stoorzender in de voorstelling. De vergelijking van Madelon met Medea wekt zeker spanning en intresse op, maar toch zal het publiek deze vergelijking moeten toetsen op zijn toepasbaarheid, want Madelon kent immers Medea’s wraakmotief niet. Hoewel het spel van Rohani de Pont en Annet de Ruiter vrij statisch is, is het zeker indrukwekkend en het is ongelooflijk knap hoe De Pont zich als jonge actrice inleeft in de zware thematiek van Het Fort. Hoewel de jonge theatermakers van ‘Het volgende station’ nog wel terrein te winnen hebben in de dramatische opbouw van een voorstelling, scoren zij volle punten in het neerzetten van de sfeer en dit wordt met name bewerkstelligd door de prachtige vormgeving van Sanne Rosbag. Al met al is Het Fort een mooie tweede voorstelling van ‘Het Volgende Station’.

Concept, tekst en regie:

Luc de Groen

Spel:

Rohani de Pont

Annet de Ruiter

Gastrol:

Joris van Lienen

Dramaturgie:

Sophie van Os

Fotografie, decor, lichtontwerp en techniek:

Sanne Rosbag

Publiciteit:

Afra van der Markt

Productie:

Rohani de Pont